*آفتــــــآب مهربـــــونی*

*^مــــرا در خانه سروی هست،کاندر ســــآیه ی قدش ..فراغ از سرو بستــــآنی وشمشـــــآد چمن دارم...^*

داستان

سلام عرض شد!!خوبیــن؟؟خداروشکر

گفتم آخر هفته ها اگ بتونم میام آپ میکنم!!دخمل و قولش..الان اومدم586821_LaieA_021.gif

عیـــدتونم مبـــــــآرک!!

ادامه مطلب یه داستان خعـــلی قشنگ گذاشتم!!!یه دستمال کاغذی جهت پاک کردن اشکها بذارین پیشتون بعدم بخونین795520_girl_yes.gifحالا شایدم گریتون نگرفت من ک گریم گرفت

بریـــــــــــــــــــــــــــــــم


بلبل و گل

(شاهکار اسکار وایلد)

دانشجوی جوان فریاد زد : " او گفت اگر برایش گل سرخ ببرم – با من میرقصد – اما در سراسر باغ ام  گل سرخی نیست ".                    

بلبل ار آشیانه اش در درخت شاه بلوط صدای اورا شنید و از لابلای برگ ها فرو نگریست و در شگفت شد.

دانشجو فریاد زد : " در سرتا سر باغ من گل سرخی نیست ! دریغ که خوشبختی به چه چیزهای کوچکی بسته است !   آنچه خردمندان نوشته اند مو به مو خوانده ام و بر تمام رمزهای حکمت دست یافته ام – و با این همه تنها نیاز به یک گل سرخ زندگیم را به شوربختی میبرد ." و چشمان زیبایش پر از اشک شد .                    

دانشجوی جوان زیر لب زمزمه کرد:" فردا شب شاهزاده مجلس رقصی دارد  و یار  من در میان  آن  جمع است.اگر برایش گل  سرخ  ببرم – تا سپیده دم با من میرقصد.اگر برایش گل سرخ  ببرم او را در آغوش خواهم گرفت   و  او سر بر شانه ام  خواهد نهاد و دستش  در دستانم گره خواهد خورد . اما دریغ که در باغ من گل سرخ به هم نمیرسد ! پس ناگزیر تنها خواهم نشست و او از کنارم خواهد گذشت – به من اعتنا نخواهد کرد و قلبم خواهد شکست                                                                  

بلبل گفت :‌  "‌به راستی عاشقی پاکباز است . او گرفتار همان دردی است  که من به نغمه میخوانم – آنچه مایه شادمان من است – رنجورش میدارد !  راستی که عشق چه شگفت انگیز است .                                    

مارمولک سبز کوچکی که با دم علم کرده از کنارش میگذشت پرسید :‌ "‌چرا گریه میکند ؟"‌                         

پروانه ای که سراسیمه در پی پرتو از آفتاب پر می زد گفت :‌"‌به راستی – چرا ؟"                                  

گل مرواریدی با صدای نرم و نازک در گوش همسایه اش نجوا کرد:   "‌به راستی – چرا ؟"                      

بلبل گفت :‌" به خاطر یک گل سرخ میگرید ".                                                                                 

آنها فریاد زدند :‌ "‌برای یک گل سرخ ؟ آه چه مسخره است ! "   و مارمولک که ازشمار عیبجویان بود  – غش غش خندید .                                                                                                                         

اما  بلبل  راز پنهان  غم  دانشجو را دریافت و خاموش بر درخت  شاه بلوط  نشست و به رمز و راز  عشق اندیشید .    ناگاه   بالهای  قهوه ای  رنگش را برای پرواز گشود و در دل آسمان اوج گرفت .  چون سایه از میان بیشه   گذشت و سایه وار پهنای باغ را پیمود.                                                                        

                                              

در میان چمنزار درخت گل سرخ زیبائی ایستاده بود و بلبل همین که آن را دید – راست به سویش پر کشید و فریاد زد :‌ "‌یک گل سرخ به من بده من نیز  برایت آواز میخوانم ."    اما درخت گل سرش را بالا برد و پاسخ داد : "  گل های من سفید است  –  سفید تر از برف کوهسار – اما پیش برادرم برو که در پای ساعت قدیمی روئیده است و شاید آنچه را که میخواهی به تو بدهد ."                                                                     

از  این رو بلبل به سوی درخت گلی که در پای ساعت آفتابی قدیمی روئیده بود – پر کشید .     فریاد زد :‌یک گل سرخ به من بده و من شیرین ترین آوازم را برایت میخوانم .  اما درخت گل سرش را بالا برد و پاسخ داد : گل های من زرد است –  به زردی گیسوان پری دریائی که بر تخت عنبرین مینشیند . اما پیش برادرم برو که زیر پنجره دانشجو روئیده است – او شاید آنچه را که میخواهی به تو بدهد .                                          

از این رو بلبل به سوی درخت گلی که زیر پنجره دانشجو روئیده بود – پر کشید .  فریاد زد  " گل سرخی به من بده  و من شیرین ترین آوازم را برای تو میخوانم " .    اما درخت گل سرش را بالا برد و  پاسخ داد " گل های من سرخ است – به سرخی پای کبوتران و سرخ تر از خوشه های بزرگ مرجان که در غارهای دریای پیوسته در پیچ و تاب است .   اما زمستان رگهایم را از سرما فسرده  –  یخبندان جوانه هایم  را  خشکانده  و طوفان شاخه هایم را شکسته است و امسال گل سرخی نخواهم داشت "‌.                                                

بلبل فریاد زد :‌"‌تنها یک گل سرخ میخواهم – تنها یک گل سرخ ! آیا راهی وجود ندارد که بتوانم گل سرخی پیدا کنم ؟".     درخت پاسخ داد :‌" تنها یک راه وجود دارد – اما چنان وحشت آور است که یارای گفتنش را ندارم ".

بلبل گفت :   " بگو – نمی ترسم ".     درخت گفت :  اگر گل سرخ میخواهی – باید آن را در مهتاب  از نغمه و نوا بسازی   و  با  خون دل  خویش  بدان رنگ دهی .     باید  سینه ات  را بر خار بفشاری و برایم بخوانی .  سراسر  شب  باید برایم  بخوانی  و خار در قلبت بخلد  و خونمایه زندگی ات در رگ هایم روان شود و خون من گردد .".                                                                                                                       

بلبل بانگ برداشت :‌ " مرگ بهای  گزافی  یرای یک شاخه گل سرخ است  و زندگی برای همه عزیز است . نشستن  در جنگل  سرسبز و خورشید را در ارابه طلاییش  و ماه  را در ارابه مرواریدش  نگریستن بسیار دلنواز است .    اما باز عشق از زندگی برتر است  –  و قلب پرنده  در برابر قلب انسان چه وزنی دارد ؟‌"

 

پس بالهای قهوه ای رنگش را باز کرد و در دل آسمان اوج گرفت .  شتابان از فراغ باغ گذشت و سایه وار در میان بیشه زار پر زد .                                                                                                     

دانشجو در همان جا که بلبل او را دیده بود و از کنارش رفته بود – روی چمن زار دراز کشیده بود و اشگ چشمانش هنوز نخشکیده بود .  بلبل بانگ زد :‌"‌شاد باش – شاد باش ! گل سرخ را خواهی یافت .  آن را در روشنائی مهتاب از نغمه و نوا میسازم و با خون دل خود بدان رنگ میدهم – اما در برابر آن تنها خواهشی از تو دارم و آن این است که عاشقی پاکباز باشی .  دانشجو از روی چمن فرا نگریست و گوش داد – اما از گفته های  بلبل هیچ  درنیافت .    اما درخت  شاه بلوط  فهمید و اندوهگین شد  –  زیرا به بلبل کوچک که بر شاخه هایش آشیانه ساخته بود – مهر می ورزید .   درخت زمزمه کرد : واپسین سرودت را برای من بخوان . وقتی تو  بروی من سخت تنها خواهم ماند!! .       بدینسان   بلبل  برای  درخت   شاه بلوط  آواز خواند و صدایش  بسان غلغل ریزش آب از تنگ نقره بود.                                                                                      

هنگامی که ماه در آسمان درخشیدن گرفت – بلبل به سوی درخت گل سرخ پر کشید و نشست و سینه اش را بر خار فشرد .   سراسر شب خواند و خواند و سینه اش بر خار بود .  و خار هر لحظه بیشتر در سینه اش خلید و خونمایه هستی اش از او بیرون تراوید .   نخست از پیدایش عشق در دل یک پسر و دختر خواند تا بر بلندترین شاخه درخت – گل سرخی دلفریب شکفت – هر نغمه ای که در پی نغمه ای بر می آمد – گلبرگی بر گلبرگ های دیگر می افزود .  گلبرگ نخست بی رنگ بود همچون مه ای شناور بر فراز رودخانه – همچون پای بامدان بی رنگ .  اما درخت بر بلبل بانگ زد تا سینه اش را هر چه بیشتر بر خار بفشرد . درخت فریاد زد :‌ "‌بلبل کوچک ! بیشتر بفشار و گرنه پیش از آنکه گل سرخ را تمام کنی – روز در میرسد ".    از این رو بلبل خود را بیشتر بر خار فشرد و آوازش پیوسته بلندتر شد – زیرا از پیدایش  اشتیاق در جان یک مرد و زن می خواند. بدین گونه بلبل خود را باز هم بیشتر بر خار فشرد و خار به قلب او رسید و دردی جانکاه بر جانش چنگ زد و در سراسر تنش دوید .  درد هر دم جانکاه تر می شد و آوازش هر چه عنان گسیخته تر – زیرا از عشقی  می سرود  که  با مرگ  کامل  می شو د –  عشقی  که  در گور هم نمی میرد !    صدای  بلبل  هر دم ناتوانتر  گردید  و بال های  کوچکش لرزیدن گرفت .    آوازش هر دم  ضعیفتر شد و ناگهان حس کرد چیزی سخت  راه گلویش را می بندد .    آنگاه  واپسین نوایش را از حنجره بر آورد .   ماه سپید آن را شنید و دمیدن سپیده  را از یاد برد و در آسمان درنگ ورزید  . گل سرخ آن را شنید و  سراپایش با شوق و شادی لرزید و گلبرگ هایش را  از خواب ناز برانگیخت .    درخت فریاد زد :‌ نگاه کن !  نگاه کن ! گل سرخ کامل شده !!  اما بلبل پاسخ نداد – چه مرده در میان سبزه های بلند افتاده بود و خاری در دل داشت.                            

باری  ظهر هنگام  دانشجو پنجره اتاقش را گشود و به بیرون نگاه کرد و  فریاد زد :‌ آه خدایا ! چه بخت بلندی  گل سرخی در اینجا شکفته است !   در تمام عمرم  گل سرخی  به این زیبائی ندیده ام .   چه زیباست .   انگاه کلاهش  را بر سر نهاد و گل سرخ به دست به خانه استاد رفت .    دختر  استاد  در آستانه  در نشسته بود –   دانشجو   با صدای بلند گفت :   گفتی  اگر برایت گل سرخ  بیاورم  با من خواهی رقصید – اینهم  سرخ ترین  گل جهان ! امشب آنرا بر سینه ات – کنار قلب خو د بیاویز و هنگامی  که با  هم میرقصیم  به تو خواهم  گفت که چقدر دوستت دارم .     اما  دختر رو در هم کشید و پاسخ داد :   گمان  نمی کنم  به لباسهایم بیاید و از این گذشته پسر برادر پیشکار  برایم  چند  جواهر اصل  فرستاده و  پیداست که ارزش جواهر بسیار بیش از گل است .  دانشجو با خشم و برافروختگی گفت : باشد – اما به شرفم قسم که تو بسیار ناسپاسی و گل سرخ را به خیابان افکند و گل یکراست در میان لای و لجن افتاد و درشکه ای از روی آن گذشت !!‌!. 

 

دیدین گفتم قشنگه؟؟!!!

فعـــلا

 

[ چهارشنبه ٢٤ مهر ۱۳٩٢ ] [ ٤:٠٩ ‎ب.ظ ] [ نیلوفر ] [ نظرات () ]

آخرين مطالب
» عکس...
» بازگشته ام....
» عیدتون پیشاپیش مبارک
» عیـــــد اومدهـــــــ
» داستـــــــــــــــان
» عاشقانه
» رفت.....
» سلاااااااااااام
» یکشنبه ۱٦ شهریور ۱۳٩۳
» خداحافظ مرد مهربان والیبال ایران...

Design By : RoozGozar.com